Redosled rođenja može uticati na oblikovanje identiteta dece, ali ga nikada ne određuje u potpunosti.
Da li ste odgovorno najstarije dete, miroljubivo srednje ili slobodoumni najmlađi član porodice? Mnogi odrastaju uvereni da njihovo mesto među braćom i sestrama otkriva nešto o njihovom karakteru i utiče na samopouzdanje, ali i odnose s drugima.
Psihološkinja Ketrin Kar, autorka knjige koja se bavi složenim odnosima između braće i sestara, ističe da redosled rođenja može uticati na oblikovanje identiteta, ali ga nikada ne određuje u potpunosti.
“Dinamika odnosa među braćom i sestrama gotovo je beskrajno složena”, rekla je Kar za Newsweek.
Ona je dodala da “prvorođeno dete uvek će biti prvo i često će se osećati zapostavljeno dolaskom nove dece”, prenosi Index.hr.
“Najmlađe će, s druge strane, uvek biti poslednje i zato nikad neće biti ‘svrgnuto s trona’ na isti način. Beskrajno je zanimljivo to analizirati”, rekla je ona.
Stereotipi nisu sudbina
Kad je reč o samom redosledu rođenja, Kar naglašava da on nije sudbina.
Veliki deo onoga što “znamo” o toj temi potiče od austrijskog psihoterapeuta Alfreda Adlera, koji je smatrao da su prvorođeni savesni i opterećeni odgovornošću, najmlađa deca sklona riziku i šarmantna, a srednja prilagodljiva, ali i nesigurna.
Iako su ti stereotipi duboko ukorenjeni u popularnoj kulturi, Kar ističe da su nedovoljni za objašnjenje stvarnog razvoja braće i sestara, čak i ako u sebi nose zrno istine.
Važnost okoline i razlikovanja
“Važno je koliko se vremena naši životi preklapaju u istom okruženju, kao i koje sve sile deluju u tom okruženju”, pojasnila je.
Kako navodi, velika razlika u godinama, na primer, značiće da mlađe dete odgajaju dosta stariji i umorniji roditelji, koji u trenutku njegovog dolaska možda imaju znatno manje vremena i novca, ili znatno više. Vode u kojima plivaju braća i sestre uvek su drugačije.
Jednako je važna i teorija diferencijacije koju je razvila psihološkinja Frensis Fuks Šahter. Prema njenom mišljenju, deca aktivno stvaraju različite identitete kako bi smanjila međusobno takmičenje i osećala se jedinstvenim.
Ako je jedno dete “akademski tip”, drugo se može okrenuti kreativnosti ili humoru. Vremenom te uloge postaju deo njihovih međusobnih odnosa, ali i odnosa s roditeljima.
Izvor: N1
Komentari (0)